Donderdag met de airportlink naar het domestic airport, ingecheckt en met een uur vertraging vertrokken naar AliceSprings. Geland op een klein vliegveldje, waar ik meteen begroet werd door heel erg veel opdringerige vliegen. Vanuit de airport shuttle de FLYING DOCTORS gezien, een opgedroogde bedding van de rivier en een redelijk kale vlakte met rode ondergrond en struiken, kleine kale bomen. Ik had in de youth-hostel een verkeerde dag geboekt en betaald, maar gelukkig was dat geen probleem. Tour voor zaterdag geboekt. Rondje door AliceSprings gewandeld in de hitte. Veel loslopende aboriginals op straat gezien in de meest uiteenlopende kleurige kleding. En iedereen stinkt hier.... vooral naar zweet en vieze kleren. Inkopen gedaan voor de tour en gekeken wat ik morgen hier in het dorp kan gaan doen. Nou dat is nog best veel. UITgebreid koffie gedronken en een conceptplan bedacht voor de dagen na de tour van drie dagen. Ik ben tenslotte in de outback en kom hier zeker niet meer terug vanwege de hitte. De YHA heeft een zwembad! Heerlijk gezwommen en ik ga het nog leuk vinden ook, eindelijk weer een vakantiegevoel. Ik ben blij dat ik heb doorgezet na weer een dipje. HEt koelt nu ook weer iets af, het helpt ook om gewoon stil te zitten en niks te doen. Maar mijn maag rammelt.

Vrijdag met de hop-on hop-off bus een rondje langs de sites gemaakt in en om aliceSprings. Eerste stop was bij de Anzac memorial op AnzacHill, hoe kan het ook anders. Ik ben eerst naar het Post en Telegraafmuseum gegaan, dit kantoortje dat in 1870 gebouwd werd, plus de telegraaflijnen die werden aangelegd tussen Adelaide en Darwin, gaven ineens bestaans-recht aan AliceSprings. In de verte waar een stukje rivier was met water, was een aantal Aboriginals aan het zwemmen. HEt zag er aan een kant erg aanlokkelijk uit, maar aan de andere kant helemaal niet. HEt was vreselijk warm en de vliegen waren weer een plaag. MIjn volgende stop was bij de FlyingDoctors. AliceSprings is de grootste stad hier in de outback van de Northern Territories en om de emergencies te kunnen bereiken in de remote areas zijn hier de flying doctors paraat. Leuk om hier een kijkje achter de schermen te nemen. Mijn laatste stop was bij de School on the air. Iemand heeft bedacht dat de kinderen in de outback een achterstand opliepen, omdat ze vrijwel geen toegang hadden tot het onderwijs. Om hier een eind aan te maken werd er een schoolprogramma op afstand bedacht en de kinderen kregen per post het lespakket, de tutor, meestal de moeder, moest ervoor zorgen dat de kids aanhet schoolwerk gingen. De kids konden over de radio contact krijgen met de leraar. Pas sinds kort is de school nu overgestapt op online onderwijs. Een leraar per groep van tussen de 8 en 14 kids in dezelfde leeftijd. We zagen de studio met camera's van waaruit de leraar contact met de kids had. Eens in de zoveel tijd is er een week dat de kids met hun ouders naar de school gaan en de kids hun klasgenootjes in levende lijve zien. Grappig om op deze manier iets meer over het leven in de outback te leren. De school bestrijkt een gebied van een aantal miljoen vierkante kilometers en op dit moment maar 138 kinderen, voornamelijk van witte ouders. De aboriginals wonen in communities en hebben meestal hun eigen leraar die in hun taal les geeft. Op deze school on the air waren ter ondersteuning van de engelse taal toch enkele aboriginal kids toegelaten. Hun tutor is niet hun moeder maar de leraar van de school in hun community. Als kids rond 14 zijn, gaan ze naar boardingschool. Om hun sociale vaardigheden bij te spijkeren krijgen ze extra maanden onderwijs om makkelijker te kunnen integreren. Hierna had ik wel genoeg educatie gehad. De busdriver die mij en anderen vervoerde ging speciaal voor mij naar een pinautomaat terugrijden, omdat mijn cash op was en hij zei dat ik niet met mijn credit moest betalen omdat behalve de bank ook de outback een extra bedrag wil hebben van iedere credittransactie. Toen lekker in het zwembad geplonst en even in de zon, want het het was veel te heet. Heerlijk in de schaduw gezeten, waar het ook nog warm is. Nu ervaar ik wel een beetje het Lay-back gevoel, en het is heerlijk om met deze en gene te praten. Maureen uit Hereford is een van de personen die leuk was om te ontmoeten. (Mam dit zal ik jou vertellen als ik terug ben). See ye later

ReptileWorld in Alice: Dinsdag 9 februari alweer present bij de AliceWanderer (hop on hop off bus) die me naar het Reptielenmuseum brengt: Veel van de slangen, hagedissen, skinks en gekko's en een enkele krok zijn hier gehuisvest. Er zijn prachtige hagedissen te zien en om 11.00 uur is er een presentatie. De guide heeft een hagedis, een skink en een slang meegenomen en ze legt uit wat je wel en niet moet doen in de buurt van een slang. Ja, het hoogtepunt van de show is dat je de hagedis op je arm mag houden, een 'kus' krijgt van de skink met zijn blauwe tong en dat je de Python om je nek mag vouwen. De python is een wurgslang en ik kon de spieren in mijn nek voelen. NEt massage. Verder was het een lief beestje. Ook het hagedisje voelde zich zichtbaar op zijn gemak bij mij, maar ik iets minder.