Woensdag vroeg aangemeld bij het buro van 100Adventuretours en rond 7.00 uur zaten we in de bus in Adelaide op weg naar de greatOceanroad om vrijdag in MElbourne aan te komen. HEt eerste stuk, zo'n 500 km reden we over de Princesshighway, hier was verder niet veel te zien op een paar stops na , waar we lunch kochten of koffie haalden. We kwamen door een gebied Coolonga dat de wheatbelt genoemd wordt omdat er zoveel graan en granola verbouwd wordt. Als de oogst tegenvalt, gaan veel boeren over op het houden van schapen- en koeien. HEt land was erg droog, de eucalyptus is hier beschermd, en sommige boeren houden het hier niet vol en verkopen de handel. In Bordertown, jawel de grens tussen South Australia en Victoria, gestopt om witte kangoeroes te zien. Rond 13.00 uur waren we bij Nationaal Park the Grampians. Hier hebben we een mooie wandeling gemaakt, berg op, rotsachtig en gewoon weer fantastisch met prachtige uitzichten. Via een grot kwamen we aan de andere kant van de berg en klommen naar de top. Tuurlijk weer een mooi uitzicht, een meer in de verte, vlak terrein, en heuvels. Bkij McKenzie's Fall weer een eenvoudige wandeling gemaakt naar de onderkant van de waterval. Na Reidslookout doorgekacheld naar de camping bij Halls Gap en spagetti gegeten. Donderdag om 6.00 uur gewekt om om 07.00 uur te vertrekken naar de Pinnacles in the Grampians NP. HIer een prachitge wandeling gemaakt via een gorge naar de lookout. Al met al zijn we drie uur aan het klimmen geweest, sommige stukken waren vrij steil, maar over het algemeen viel het mee en kon je volstaan door te "springen" van de ene rots naar de andere. Heerlijk. en het was vroeg in de ochtend dus nog heerlijk aangenaam van temperatuur, met een klein briesje erbij. Omstreeks 11.00 uur weer in de bus op weg naar Warrnambool (aboriginal voor: waar 2 rivieren elkaar kruisen). Van hieruit gingen we naar Nationaal Park Pt. Campbell. Dit NP ligt aan de zuidkust en de eerste stop was bij de Bay of Islands. HEt is een zandstenen kust en door erosie (2 cm per jaar) kalft er nogal wat van de kust af. Hierdor ontstaan eilandjes. De klippen en eilandjes zagen er prachtig uit en ik heb mooie foto's kunnen maken. De volgende stop was bij Peterborough, hier heeft een aantal van ons gezwommen in de zee. Ik natuurlijk ook, het was fris, maar heerlijk. De volgende stop aan de kust was Londonbridge, ook een stukje kust wat eerst een schiereiland was, daarna holde de zee er een grot uit en daarna stortte de grot in. Wat het einde betekende voor de lOndon bridge. In het NP pt. Campbell was de volgende stop bij de 12 apostelen, eigenlijk hetzelfde fenomeen, wegeroderende kustlijn, waardoor eilandjes, ofwel zuilen, pilaren ontstaan. Al met al hebben we heel kilometers afgelegd om dit allemaal te zien. waarbij het NP erg druk bezocht was door allemaal touristen. Bij de YHA ingecheckt en barbie gegeten, daarna terug naar de 12 apostelen om de sunset te zien. Vrijdag weer vroeg opgestaan en naar de sunrise gaan kijken, dit was leuker/mooier dan de sunset gisteren. Hierna gestopt bij Gibsons steps, die naar het strand leidden. De branding was prachtig en ook de zon op de 12 apostelen inde verte. Hierna gestopt bij Otway NationalPark bij de TreeTop walk. Hier was een regenwoud met een metalen brug met uitzichttoren door het regenwoud heen en neerkijkend op het regenwoud. Dit was mooi om te zien. Maar het regenwoud op Tasmanie is dichter begroeid, donkerder en veelvochtiger, soms zelfs nat. Mar dit was ook leuk, de toren bewoog in de wind. De weg ernaartoe ging over glooiende heuvels en ik dacht dat dit best Denemarken had kunnen zijn. Langs het bochtige stuk van de great ocean road zag Annie, de gids, koala's inde gumtrees, ja echt waar, maar te ver om er een goeie foto van te maken. Bij de 'officiele' koalakijk plek zagen we een op de grond en meerdere in de boom, heel erg grappig. Ze zoeken de jongste blaadjes op van de gumtree, en slapen de rest van de dag. Bij het monument van de great ocean road zijn we gestopt om een foto te maken. De soldaten die terugkwamen uit de eerste wereldoorlog moesten deze weg met de hand uithakken uit de rotsen. wat een klus en dat in die hitte. Daarna naar Torquay, een surfersparadise plaatsje aan het water waar we konden winkelen. Ik heb met Shirin koffie gedronken. Toen nog ruim een uur in de bus waarna ik keurig voor de YHA werd gedropt. ingecheckt, een stukje stad verkend, japans gegeten, lekker buiten gezeten, het was nog warm om 20.00 uur.