Dag lieve lezers, ditmaal een lang verslag van 10 dagen, wel iets korter dan de oorspronkelijke versie,die ik perongeluk gedeliet heb.Geef de moed niet op met lezen, het wordt steeds leuker. 19 tot en met 28 maart maak ik een tour van Perth naar Broome met WesternXposure. Eerst dacht ik dat ik terug in Perth zou komen, maar het is mogelijk om nog te veranderen. Broome klinkt natuurlijk veel mooier en ligt in het noorden van Western Australia. Dan verander ik mijn plannen en komt Darwin ook dichterbij. Van perth naar Broome is 2200 km. Als ik dit met de greyhound zou doen doe ik er ongeveer 18 dagen over en dan kom ik niet eens in Karijini Nationaal Park. Dus een goeie beslissing om de tour te doen. HEt is veel en lang rijden door saai landschap. De eerste 200 km van Perth naar NP the Pinnacles zijn al bekend terrein. Zoltan de tourguide uit Hongarije, heeft bij het discovery Gravity Center gewerkt, waar we langskomen en vertelt dat het zeer interessant is om daar naartoe te gaan. Helaas brengt deze tour ons daar niet heen. We stoppen in het BanksiaReserve en bij de Pinnacles. Wij maken een wandeling door dit desertlandschap met zandstenen pilaren omgeven door het zand en wat struiken. Bij Hangover bay eten we lunch op een picknickplek. Verder noordwaarts bij SandyCape zijn er prachtige witte hoge duinen en hier gaan we sandboarden. De klim omhoog is zwaar vanwege het zand waar je in wegzakt. De duin is ongeveer 30 meter hoog en zittend op het sandboard glij je het duin af. HEt lijkt nog het meest op sleeen. HEt is eigenlijk de bedoeling dat je staand op het board de duin afgaat, maar ik vind het zittend leuker. Ik ga supersnel en beland net niet in een hek. Bij Horrocks gaan we in een hostel overnachten. HEt lijkt erop dat we een leuke groep hebben, zwitserse meisjes, deense jongens, italiaanse vrouwen, een Ozzie stel, japans meisje en engelse vrouwen. zaterdag 20 maart in de bus naar Kalbarri National Park. De eerste stop voor een wandeling is bij de Z-bend. Dit is een Z-bocht in de gorge en we maken de afdaling. We doen daarna een loopwalk en bij een steile rotswand van 25 meter hoogte kunnen we abseilen. Natuurlijk is de stap over de rotswand het engst. Ik voel me niet helemaal op mijn gemak, maar ik kom veilig beneden. De tweede afdaling gaat al weer veel beter en eigenlijk zou ik nog een afdaling moeten doen om er helemaal van te kunnen genieten. We vervolgen de loopwalk en komen bij de window at the world en maken hier mooie grappige foto's. De Window is een gat in de rots waar je doorheen kunt kijken. De wandeling is niet vermoeiend maar de warmte maakt het wel lastiger. Onderweg zien we vreemde vormpjes onder aan een rots hangen in de vorm van een haaiebek met tanden. Het zijn wespennesten. bijzonder he? Als we op het schiereiland zijn stoppen we bij een electric fence. Dit hek is gebouwd om de vossen en honden buiten het hek te houden zodat de native species kunnen overleven. maar helaas, de slimme vossen en honden hadden wat bedacht om toch op de native species te kunnen jagen. Daar waar de straat is, was een cattlerack gemaakt; en hier sprongen ze gewoon overheen. Nu hadden de Ozzies weer iets slims bedacht: als een hond deze cattleracks nadert tot op een paar meter, begint er een electronische hond verschirkkelijk te blaffen. Zou dat ze afschrikken? Daarna ingecheckt in het yha-hostel in DenHam bij Shellbeach(?). zondag 21 maart naar de andere kant van het schiereiland Monkey Mia om de dolfijnen te gaan voeren. Dit was een hele show en ik was blij dat we snel weer verder gingen naar een beach om te zwemmen. Na een lange zit in de bus gestopt bij de stromatolites. Onze selfguided tour bracht ons al snel de werking van de cyanobacteries, die de kleine heuveltjes in laagwater maken. De bacterien maken van zand en schelpjes kleine bouwwerkjes en terwijl ze dat doen, maken ze zuurstof aan. Dankzij deze bacterie is er LEVEN op aarde en dankzij deze bacterie kon onze fantastische beschaving ontstaan! Vlak bij de duinen was een groeve waar samengeperste schelpen in blokken gehakt werden en gebruikt werd als bouwmateriaal. De kerk van Geraldton is van deze schelpsteen gebouwd, helaas niet kunnen bekijken. We rijden nu verder noordelijk langs Carnarvon en dit is het gebied van de mango's en bananen. Er worden hier zeer dure huizen neergezet die miljoenen kosten, onbegrijpelijk voor zo'n klein plaatsje aan zee en zo ver weg van de bewoonde wereld. We passeren een waarschuwingsbord met: limited water the next 250 km. Hopelijk hebben wij nog genoeg water in de eski. In het donker passeren we ook nog de tropic of capricorn, de steenbokskeerkring. Na een lange zit komen we in Coralbay aan en checken we in bij NingalooClub in Coralbay. Maandag begint de dag met pancakes met maplesyrup! Smullen. Lucy Therese en ik monsteren aan op de glasbottomboat en varen uit naar het NingalooReef, een mooi koraalrif langs de westkust, en minder toeristisch dan het GreatBarrierReef. We zien door de glazen bodem prachtige vissen en hele mooie koraalsoorten. Dan passen we de snorkels aan en laten we ons voorzichtig zakken in de oceaan; ik moet eerst wennen aan de manier van ademhalen en ik voel me nog niet echt op mijn gemak op zee. Ik zwem tegen de stroom in, zodat ik altijd terug naar de boot kan komen. Ik zie mooie koraalsoorten en stoot mijn teten tegen het harde koraal. Mooie vissen in de prachtigste kleuren. Tja toen wilde ik terug naar de boot snorkelen, maar iedere keer als ik mijn hoofd boven water stak leek het alsof die boot ergens anders was. Nu had ik wel graag een paaltjes route gehad op de zeebodem om de weg makkelijk terug te vinden. Vlak bij een groene boei keek ik weer es waar die boot was en toen bleek iedereen al in de boot te zijn en de boot was bijna op weg naar de volgende stopplaats. Had ik ff geluk dat ze me net op tijd misten, anders had ik daar nu nog rondgesnorkeld. De volgende stop was bij een dieper rif. Pete ging met ons mee het water in en we moesten als een groep bij elkaar blijven. Hij wilde ons heel graag haaien laten zien. Als we maar rustig bleven en gewoon doorzwemmen was er niets aan de hand. NOu in de diepte op ongeveer 6 meter Zwommen twee haaien; reefsharks van 2 a 3 meter lengte! Het was zo onwerkelijk dat ik gewoon maar keek en doorzwom en geen tijd had om bang te zijn. Die haaien hadden helemaal geen trek in ons. Pete had zijn onderwatercamera bij zich en dook geregeld naar onder om close-ups te maken van deze lieverdjes. De haaien bleven daar waar ze waren en wij snorkelden verder en konden nog even genieten van het rif, de vissen en 2 schildpadden. Terug naar de boot. and back in the bus. Onder weg naar Exmouth gestopt bij een enorme termieten heuvel (termitemound) en we zien een wedgetailedleagle; zou ik hem weer herkennen? Dan in Exmouth inchecken in een caravanpark. Hier blijven we twee nachten, en deze avond nemen we afscheid van Makki en nog een paar mensen en we gaan wat drinken op de beach en de sterren bewonderen. HEt is een heldere avond en de melkweg is goed te zien. De sterren zijn superhelder. Dinsdag gaan we eerst naar een lighthouse dat op een strategisch punt staat en dat platgebombardeerd is inde WO2 door de japanners, vandaar hebben we een mooi uitzicht over de baai. En dan naar Turkoise bay, naam zegt het al, de kleur van het water is prachtig turkoise en verderop donkerder in het nationale park Cape Range. Hier gaan we weer snorkelen maar dan een eind uit de kust. HEt strand is prachtig en het is al heel erg warm, dus snorkelen wil ik wel! We zien weer mooie vissen en een schilpad. Wat valt er nog meer van te zeggen? In Ospreybay gaan we lunchen en terug naar Exmouth. Woensdag is weer een reisdag, we moeten 600 km afleggen om in Karijini Nationaal Park te kunnen komen. HEt is warm, de weg is saai, zo nu en dan een karkas van een kangeroe langs de weg of een autowrak en het landschap lijkt steeds droger te worden. In Nanutarra stoppen we bij een roadhouse. Dit ligt al zo afgelegen en van God verlaten dat geen backpacker hier wil werken. Voor een weekje werken hier vang je dan al gauw 900 AUD. HEt roadhouse opzich ziet er gezellig uit. We rijden verder en onder weg zien we een paar willywillies dit zijn kleine cycloontjes die maar 2 a 3 minuten blijven en dan verwaaien. Doordat twee warme windstromen elkaar ontmoeten wordt delucht en het zand in beweging gebracht en omhoog gewerveld. Na een lange rit komen we eindelijk in Karijini aan op een ecocamping of wat ervoor door moet gaan. Er zijn maar 2 toiletten en douches. Wordt buiten poepen en piesen gepromoot als nieuwe ecotrend? Donderdag gaan we eerst naar Dalesgorge en bij de FortesqueFalls gaan we zwemmen, heerlijk koel water. In Fernpool gaan we weer zwemmen na een wandeling van een half uur. Er mondt een waterval uit in Fernpool en volgens de Aboriginals legende moet je onder de waterval staan en het water in je mond opvangen en het dan als een spray uitspugen. DAn wordt je geaccepteerd door de serpents (slangen) die hier in de pool huizen. Iedereen wordt blijkbaar geaccepteerd want de python die in de pool woont, laat zich vandaag niet zien. Gisteren was er een japans meisje in Fernpool die niet zo goed kon zwemmen en op een boom in het water ging uitrusten. Toen kwam de python ineens op haar af, ze schreeuwde de hele groep bij elkaar en ze werd gered door de toerguide! en ze leefden nog lang en gelukkig. Dit is een waar gebeurd verhaal want een paar dagen later ontmoette ik ditzelfde meisje in Broome waar ze mijn haar getrimt heeft. (en inmiddels heeft ze een relatie met de tourguide.) HEt is net een sprookje he? Als ik me niet vergis, gingen we daarna zwemmen in circular pool, ook een in de rotsen uitgeslepen gat waar stromend water in blijft staan. En ja, de pool is rond en wordt gevoed door een waterval. Bij Oxers Lookout kijken we in een gorge die 100 meter diep is (erg steile wanden) en onderin stroomt een rivier. De gorge is kilometers lang. Tegen sunset komen we op de camping terug; voor het eerst eten we vis ipv vlees. Baramundi staat op het menu. Heerlijk. Om ons heen betrekt de lucht en in de verte bliksemt het. VRijwel iedereen gaat in de tent slapen, maar Therese en ik slapen weliswaar onderdak (dus droog) maar wel buiten in de swag. snachts moet ik mijn swag verwisselen want in mijn huidige swag zitten honderden kleine duizendpoten!! en dat is niet overdreven, ze zijn maar 3 mm lang en krioelen in mijn slaapzak. Leuk zo'n nacht met gekriebel overal! Vrijdag starten we met een lange hike in HamersleyGorge. In de Spapool gaan we zwemmen. dit is een kleine ronde pool met waterval. Madelen, Kati en ik klauteren verder omhoog langs de waterval naar de volgende plek waar we kunnen zwemmen. Maar we willen ook nog naar het meertje onderaan circularpool en klauteren naar beneden om dan in het water van de gorge wat langer te kunnen zwemmen. Het ies iedere keer helder water gelukkig en geen enge beesten. In een dorpje TomPrice midden in de Pilbara, dit is de ijzerstreek waar veel ijzermijnen zijn, stoppen we voor lunch. In Hancock gorge gaan we in een pool zwemmen die de rotsen en bomen die op /in de rotsen groeien reflecteert. Om er te komen moeten we een vrij steile helling af en later is er een ladder om het ons makkelijker te maken. TErug naar de camping voor de laatste avond in deze bezetting. Morgen gaan 2 mensen ons weer verlaten omdat ze naar Perth willen en ik wil mee naar Broome. ZAterdag is weer een reisdag. Na de eerste stop waar we twee mensen uitladen, krijgt de truck ineens kuren, hij gaat niet harder dan 50 op de highway en als Zoltan de truck gekeerd heeft, komt ie niet verder dan 15 km p/u. We rijden terug naar de roadhouse AuskiTourist Village en de toerguide pleegt enkele telefoontjes met headquarters. We moeten hier blijven! MOrgen komt er iemand een andere truck uit Broome brengen, 800 km verder en dan gaan wij met de nieuwe truck onze reis voortzetten. Ieder krijgt een eenpersoonskamer. We hebben geluk dat het zaterdag is en dat alle mijnwerkers die hier normaal door de week slapen naar moeder de vrouw zijn, (als ze die hebben.) Er is hier helaas niets te beleven, zelfs geen zwembad en zo heet is het nog niet geweest. De laatste dag van onze toer staan we om 5 uur op, omdat we de kilometers van bijna 2 dagen moeten rijden. De truck moet hevig remmen voor een dode koe die op de weg ligt. Hij kan hem maar net ontwijken en rijdt wel over de poten. Waarschijnlijk is de koe al aangereden door een roadtrain die echt niet zal stoppen om het beest van de weg te halen. Om 9.00 uur zijn we in Pt. HEdland om te ontbijten op een picknickplek aan de haven. We zien een paar hele grote schepen die geladen zijn / worden met ijzererts en die op weg naar China gaan. Daar wordt er staal van gemaakt en wordt het weer terug gebracht naar Australie. We zien ook een goederentrein met meer dan 350 wagonnen, gevuld met ijzererts en allemaal op weg naar de haven. Ik geloof dat ik 5 locomotieven in en voor de trein geteld heb. Verder noordelijk stoppen we bij 80-mile beach! WAt een prachtig strand! Maar we kunnen niet zwemmen vanwege de verdwaalde krokodillen en haaien. ER staat een lekker briesje, dat wel, maar bij de bus is iedereen alweer vies aan het zweten. Om half 7 rijden we eindelijk Broome binnen en stoppen voor sunset at CableBeach. Als iedereen is ingecheckt in zijn hostel spreken we af voor een borrel en een hap als afscheid van een geslaagde 10-daagse toer. Groetjes en tot gauw!